برایم از فلورانس بگو
و از رنسانس
برایم از برامانته بگو
و از شعر نو و دانته
در فلورانس می گویند
که زمین گرد است
و این که سرزمین های دیگری هم
در پایان دنیا وجود دارد
کشتی ها به آنجا خواهند رفت برای جستجوی
راهی به سوی هند
لوتر "عهد جدید" را بازنویسی خواهد کرد
و ما در سپیده دم دنیایی هستیم که در خود منشعب می شود
شخصی به نام گوتنبرگ
چهره ی دنیا را عوض کرده است
با نشریاتی از شهر نورمبرگ
او آینده را تکثیر می کند
شعرهایی بر کاغذ
مباحثات و فرضیه ها و بدعت ها
ایده های تازه
برای دنیایی جدید
چیزهای کوچک بر ایده های بزرگ پیروز می شوند
و ادبیات، مرگ معماری خواهد بود
مرگ در لوح های سنگی حکاکی خواهد شد
انجیل کلیسا را خواهد کشت و انسان خدا را
یکی دیگری را نابود خواهد کرد
کشتی ها به آنجا خواهند رفت برای جستجوی
راهی به سوی هند
لوتر "عهد جدید" را بازنویسی خواهد کرد
و ما در سپیده دم دنیایی هستیم که در خود منشعب می شود
ایده های تازه
برای دنیایی جدید
ناقوس ها دیگر زنگ نمی زنند
کاتدرال ساکت است
کازیمودو غمگین است
کازیمودو عاشق است
او دیگر ناقوس ها را نمی نوازد
از سه روز پیش تا حالا
او غمگین است، او رنج می کشد
او دیوانه شده است
چرا که عشق او را از پای در آورده است
ناقوس هایی که می نوازم
دوستان منند، معشوقه های منند
کاش می توانستم در آغوش بگیرم شان
آن ها را به رقص و آواز در آورم
چه برف ببارد چه باران
چه باد بوزد چه خورشید بدرخشد
من ناقوس ها را به صدا در خواهم آورد
با شوق و با رنج
آن ها که موقع تولد نواخته می شوند آن ها که موقع مرگ نواخته می شوند
آن ها که هر روز نواخته می شوند هر شب، هر ساعت
برای آن ها که دعا می کنند یا زاری یا سحرگاه بیدار می شوند و به اینجا می آیند
برای عشاء ربانی
برای عید شعانین و کریسمس
برای معراج، روز تمام قدیسین و اِپیفانی
برای تولد عیسی
برای روز سال نو
برای جشن ها و گرد همایی ها
برای عید پاک با گل سرخ و آفتابش
روز شاهان و شادمانی
روز روح القدس با زبان های آتشینش
برای تایید و برای همدلی
برای قدیسانی که ما را محافظت می کنند در برابر بیماری
و برای تمام یکشنبه های با شکوه
برای تمام هلهله ها و تمام هلله لویاها و جاودانگی
اما آن ها که من بیشتر دوست دارم
میان این سه زن فلزی
"سه مریم" هستند
بهترین دوستان من
یکی شان "مریم کوچک" است
برای کودکانی که به خاک می سپاریم
یکی شان "مریم بزرگ" است
برای دریانوردانی که به دریا می روند
اما هنگامی که "مریم باردار" را می نوازم
برای عشاقی که ازدواج می کنند
قلبم می شکند
و آرزوی مرگ می کنم
با دیدن آن همه شادمانی
که هیچ زنی هرگز در چشم های من نخواهد یافت
دیدن آن ها که به هم می پیوندند دیدن آن ها که پرواز می کنند
به درخشندگی ستارگان آسمان
تمام ناقوس هایی که به صدا در می آورم سرود "خدایا ما را بیامرز" و
هلهله، هلله لویا، روز خشم
تمام آن ناقوس های عشق تمام آن ناقوس های درد
تمام آن ناقوس ها که هرگز برای من نواخته نشده اند
ناقوس ها، دوستان من
عشق تان را به من نشان بدهید
می خواهم که با صدای بلند فریاد بزنید
که اگر اسمرالدا زنده باشد من نیز زنده ام
به دنیا بگویید که کازیمودو عاشق اسمرالدا ست
گرنگوار، همسرت کجاست؟
مدتی ست او را در حال رقص در نوتردام نمی بینیم
من فقط یک شاعرم، چیزی نمی دانم
تو کشیشی و در مورد زنان مثل همیم
همسر تو دین است و مال من شعر
او کجاست اسمرالدای تو
دل مان برای او تنگ شده است
از روزی که او رفته همه چیز رنگ غم گرفته
او تنهاست، او سردش است در تاریکی
زندانی و متهم شده
به جادوگردی
چه می خواهی بگویی شاعر؟ کنایه نزن
ما را به مسخره گرفته ای؟
اگر او را دیده ای به من بگو
او کجاست اسمرالدای من
دربار معجزات ملکه اش را گم کرده است
او شبیه پرستویی ست
که بال هایش
چیده شده است
او را در زندان لاسانته پیدا خواهی کرد
اگر نجاتش ندهی محکوم خواهد شد
به اعدام
دیگر چیزی نگو
او کجاست اسمرالدای ما
دل مان برایش تنگ شده
از روی که رفته همه چیز رنگ غم گرفته است
او شبیه پرستویی ست
که بال هایش
چیده شده است
پرندگانی که در قفس زندانی شده اند
آیا باز می توانند پرواز کنند؟
کودکانی که به آن ها تجاوز شده است
آیا می توانند باز هم عاشق شوند؟
گناه من چیست؟
من در خیابان ها می رقصیدم
و برای مردم ترانه می خواندم
ترانه های کولیان.
کجایی ناقوس بان من؟
کازیمودو تو را صدا می زنم
بیا مرا نجات بده
آزادم کن وگرنه می میرم
کجایی اسمرالدای من؟
کجا خودت را پنهان کرده ای؟
چطور زندگی می کنی؟
حقیقت شبیه کابوس است
شاید به سفر رفته ای
با آن کاپیتان دوست داشتنی ات
بدون ازدواج
مثل کافران.
به من نگو که مرده ای
بی اشک و بی تاج گل
هرگز نگذار که کشیشی
عشقی که در درونت داری به صلیب بکشد
به یاد بیاور روزی را
آن ها مرا به چرخ بسته بودند
من به تو آب نوشاندم
برای من شبیه یک بوسه بود
چیزی بین ما گذشت
که تمام عمر با ما خواهد بود تا پای مرگ
چیزی ما را به هم متصل می کند
چیزی بسیارنیرومند
پرندگانی در قفس زندانی شده اند
آیا باز می توانند پرواز کنند؟
کودکانی که به آن ها تجاوز شده است
آیا می توانند باز هم عاشق شوند؟
من
یک انقلابی
یک شورشی
سازش نمی کنم
اما زانو زدم
خودم را کوچک کردم
خم شدم
از هم پاشیدم
چرا که پوست تو
زیباتر نیست
از
پوست من
صدای من
آیا
نمی بینی
که صدای تو هم هست؟
این شهر
که
مرا می آزارد
شهر تو هم هست.
چگونه باید دنیایی ساخت
بدون
خارجی ها
چگونه باید دنیایی ساخت
بدون فلاکت و بدون مرز
متفرق شده
گم شده
متلاشی شده
لعنت شده
شکنجه شده
مضطرب
بی نفس
غرق اشک
سرزمین من
قلب من
حس می کنم
در غربتم
سرزمین تو
سرزمینِ
مرگ است
که به من هدیه دادی.
قلب گرم من
در
سرمای اینجا
یخ زده است.
اما چگونه باید دنیایی ساخت
بدون بینوایی و بدون مرز
چگونه باید دنیایی ساخت
که در آن خبری نباشد
از اخراج شدگان
من
یک انقلابی
یک شورشی
سازش نمی کنم
اما در این دنیا من چیزی نیستم جز انسانی
تحقیر شده
به زانو درآمده
در هم شکسته
محکوم شده
تو متهم شده ای انکار کردن سودی ندارد
تو بودی که فرمانده را مجروح کردی
اگر او زخمی شده پس هنوز زنده است
و اگر هنوز زنده است، کاش می توانستم او را ببینم
تو او را فریفتی و جادو کردی
سپس با یک چاقو به او ضربه زدی
من این کار را نکردم قسم می خورم
اما تو با او در بستر تنها بودی
یک کشیش اهریمنی مرا تعقیب می کرد
او در تاریکی شب، همه جا ظاهر می شد می دانم که کار اوست
این ها توهمات توست
در ذهن بیمارت
اما او خیلی شبیه توست
نگاه کن چه آتشی در چشمانش زبانه می کشد
مثل چشم های جادوگران می درخشد
او یک کافر است، یک کولی و یک بیگانه
آیا به جنایتی که مرتکب شده ای اعتراف می کنی؟
من قربانی این جنایتم، خودت می دانی چیزی برای اعتراف ندارم
پس شکنجه اش کنید
این طور مشکل را حل می کنیم
او از ترس هم که شده حرف می زند. اما اگر مقاومت کرد
پای کوچکش را در منگنه بگذارید و فشارش دهید
فشار دهید!
اعتراف می کنی؟
من دوستش دارم! به این اعتراف می کنم
پس اعتراف می کنی!
قاتل! قاتل!
دختر کولی
تو اعتراف کرده ای به جادوگری
روسپی گری، تعقیب، فریب و قتل فبو شاتوپر.
تو را با یک زیرپیراهن پا برهنه، با طنابی دور گردن
خواهند برد به میدان لاگرِو و اعدام خواهی شد
پای چوبه ی دار شهر.
مرد خوشبختی بودم پیش از آن که تو را بشناسم
پرهیزکاری برای من همچون دریایی عمیق بود
که تمام نوجوانی ان را برایش فدا کردم
من تنها دو معشوقه داشته ام دیـــن و عـــلـــم
آه، من یک کشیش عاشقم
عاشق تو، که نفست زندگی من است
از زنان دوری می کردم که رنج نبرم
مغرور و استوار همچون برج های کاتدرال
تا اینکه تو همچون طوفان سر رسیدی و
و این آتش خاموش را در من بیدار کردی
آه، من یک کشیش عاشقم
عاشق تو، که نفست زندگی من است
جسم من شکنجه شده است تو هیچ چیز نمی دانی
تو عشق ناخواسته ی مرا داری و من روی گردانی تو را.
من حسادت را می شناسم در اعماق قلب شکسته ام
می دانم که مال من نیستی می دانم از من متنفری
آه، من یک کشیش عاشقم
عاشق تو، آری، عاشق تو که نفست زندگی من است
آه، من یک کشیش عاشقم
با یک دست مرا نوازش کن و با دیگری شکنجه ام بده
تو را بیشتر از خدا می خواهم دیگر نمی دانم کیستم
اگر تو به جهنم بروی من نیز همان جا خواهم رفت
و آنجا بهشت من خواهد بود
آه، من یک کشیش عاشقم
عاشق تو، آری، عاشق تو، که نفست زندگی من است
آه، من یک کشیش عاشقم
عاشق تو.
فبوس
اگر به یاری بخت، او نمرده است به او بگویید که هنوز دوستش دارم
فبوس
اگر صدای مرا می شنوی بیا و نجاتم بده بیا و حقیقت را به آن ها بگو
فبوس
من چطور ممکن بود تو را برنجانم؟
فبوس
کسی چاقوی مرا دزدید و با آن به تو حمله کرد
فبوس
آن مرد سیاه پوش که ما را تعقیب می کرد من دیدمش که به تو ضربه زد
فبوس
او با چاقوی من به تو ضربه زد
فبوس
به من قول بده که با خودت نگه داری خاطرات اسمرالدا را
فبوس
او که در میدان می رقصید و زندگی اش را برای تو داد
فبوس
آه، بیا و مرا از اینجا ببر
به سوی کوهستان های آندلس
فــــبـــوس
من جادو شده بودم در ذهن و تنم
آن کولی مرا طلسم کرده بود
عقلم را از دست داده بودم مثل یک حیوان شده بودم
که در تله ی مرگ افتاده است
از خود بیخود شده بودم وقتی به تو خیانت کردم
دوستت دارم تو زندگی من هستی
قلب و روحم زخم خورده است
مرا ببخش بگذار پیش تو بازگردم
من افسون شده بودم در ذهن و تنم
آن دختر کولی فقط پول من را می خواست
من یک حیوان وحشی شده بودم
اما حالا به حالت عادی بازگشته ام
من افسون شده بودم در ذهن و تنم
آن کولی به مرگ محکوم شده است
او در حق من بدی کرد و من از او متنفرم
این تویی که دوستت دارم
قسم می خورم که دوستت دارم تنها تویی که دوستت دارم
وقتی که سوار بر اسبت میگذری
چه بلند بالا سواری می کنی!
اما تو مادیانی هستی که می توانی شهوت مرا فرو بنشانی
زیر این زره چیست؟ آیا قلب تو یک شمشیر است؟
قلب من هنوز پاک است بگذار زخم هایت را مرهم بگذارم
من مال تو خواهم بود دوستت خواهم داشت اگر به من قول بدهی
که آنها به دار بیاویزند
اسمرالدا را.
تو آرزوهایم را بر باد دادی
پس حالا به من گوش کن
می خواهم خود را به تو آلوده کنم
پس مرا محکم در آغوش بگیر
کلمات عاشقانه ات ساختگی ست عهد هایت همه دروغ است
اما از آن قلب سنگی تو مراقبت می کنم
کمربند مرا باز کن و خود را در من بچکان.
به من بیاموز رموز شهوت را دوستت خواهم داشت اگر به من قول بدهی
که اعدامش خواهند کرد
اسمرالدا را!
دوستت خواهم داشت اگر به من قول بدهی دوستت خواهم داشت اگر به من قول بدهی
که او را اعدام خواهند کرد! اسمرالدا را!
که اعدامش خواهند کرد دختر کولی را
من کشیش هستم و آمده ام تو را برای مرگ آماده کنم
من سردم است، گرسنه ام، بگذار بروم
من به کسی آسیب نرساندم
به صدای ناقوس گوش کن ساعت پنج صبح است
بزودی این در باز می شود و یک ساعت دیگر تو خواهی مرد
یک ساعت دیگر راحت می شوم!
خواهیم دید که آیا باز خواهی رقصید
در برابر چوبه ی دار
مگر من با تو چه کردم
که این قدر از من متنفری؟
تو نمی فهمی، این نفرت نیست، من دوستت دارم!
دوسـتـت دارم!
اما مگر من چه کردم
که تو این قدر مرا دوست داری؟
من یک کولی بینوا و تو کشیش نوتردام
یک روز صبح می رقصیدی
من به تو نگاه کردم و
چیزی در درونم
لرزه بر من انداخت و سپس
تمنای تن تو در من بیدار شد
وسوسه ی من، تو رقصیدی و مرا وسوسه کردی
تو، که هرگز
بر من رحم نخواهی کرد
من، که تو را خشمگینانه دوست دارم
و لعنت شده ام...
من اینجا هستم و او خواهد آمد
فبوس من، خورشید من
او معشوق من خواهد بود
مرد رویاهای من
تو یک قاتلی!
حسادت تو را دیوانه خواهد کرد تو را خواهد کشت
من هرگز گنجینه ی قلبم را به تو نخواهم داد.
من قلبت را نمی خواهم من لذت می خواهم
و به تو یک فرصت می دهم
کدام را می خواهی؟
چوبه ی دار یا من؟
مرگ یا عشق؟
سنگ قبر یا بستر من؟
مرگ یا زندگی؟ تنها کافیست بگویی بله
تا تو را از اینجا بیرون ببرم
و اگر بخواهی دنبالت خواهم آمد
تا دوزخ
که برای من همچون بهشت است
دور شو!
آزاد
این چیزی ست که شما هستید
انسان هایی
آزاد.
و با شما
من با شما هستم
شما را
آزاد می کنم
آزادی خشم است
تو آزادی خطابش کن
آزادی آتش است
تو آزادی بخوانش
آن را محکم نگه دار
تمام آن را زندگی کن
آزادی رویاست
آزادی است را به دست بگیر
مردمی که آزاد متولد شده اید
دوباره به آزادی بازگردید
من شما را
آزاد می کنم
آزادی خشم است، تو آزادی بنامش (من تقاضا می کنم...)
آزادی آتش است، تو آزادی خطابش کن (... پناه)
محکم نگهش دار، تمام آن را زندگی کن (حق...)
آزادی یک رویاست، آزادی ات را به دست بگیر (...سرپناه)
آزادی
زندگی من است
رویای من است
آزادی
محکم نگهش دار، تمام آن را زندگی کن (من تقاضا می کنم...)
آزادی یک رویاست، آزادی ات را به دست بگیر (...سرپناه)
آزادی! آزادی! آزادی!
ماه
درخشان و تنها
پرواز کن
بر بام ها
ببین
چگونه یک مرد می تواند از عشق بمیرد
بدرخش
در تنهایی ات
تا
بازآمدن روز.
اما حالا
اگر تو ماه این زمینی،
بشنو زاری مردی را
که راهش را گم کرده است
چرا که
تمام جهان
هیچ است در برابر
عشق بی کرانش
به آن دختر
که هرگز عاشقش نخواهد بود.
ماه...
ماه
در دوردست ها
چقدر
ساکت و زیبا
بشنو
فریاد قلب این انسان دیو چهره را
نمی بینی
که کازیمودو دیوانه شده است؟
نمی شنوی
که نا امیدانه زاری می کند؟
صدایش
دیوانه وار پر می کشد
به آسمان
به سوی تو
ماه!
تو ایستاده ای
بر فراز این دنیای عجیب
که فریاد می زند
به سوی آسمان.
ماه
ماه کامل، ماه نیمه
آرام
می گذری و پنهان می شوی
ببین
که چگونه یک مرد از عشق می میرد
اینجا بر زمین.
هنوز از من می ترسی اسمرالدای کوچک؟
نه، من می دانم که تو تا ابد دوست من خواهی بود
این سوت را برایت می گذارم تا بتوانی با آن صدایم کنی
روز را اینجا می مانم اما شب ها می روم قدم بزنم
بر بام های کاتدرال زیر نور ستارگان
من مراقبت هستم حتی وقتی که خوابم
اگر به یاری بخت فبوی مرا دیدی،
به او بگو بیاید و مرا نجات دهد
حتی وقتی که چشم هایت را می بندی، اسمرالدا
آن ها می مثل خورشید می درخشند...
خدایا دنیا چه نا عادلانه است او این قدر زیبا و من این همه زشت
حتی اگر ماه را به تو می دادم باز هم مرا دوست نمی داشتی
او بی تفاوت است و دوستت ندارد
با این حال، محبت را در چشم های درشت سیاه تو کاشته است
تو تنت را به او میدهی عهدهایش را باور می کنی
او را به خاطر ظاهرش دوست داری اما در درون او چیزی نیست
خدایا دنیا چه نا عادلانه است او نجیب زاده است و من هیچم
او ماه را به تو میبخشد با آن که چیزی نخواسته ای
خدایا دنیا چه نا عادلانه است شوالیه ات را دوست بدار
لطافت پوست مخملی تو شایسته ی پابرهنگان نیست
زشتی من توهینی ست به زیبایی درخشان تو
من یک اشتباهم در طبیعت طبیعتی که مرا رنجاند و فراموش کرد
خدایا، این دنیا نا عادلانه است ما هیچ چیز نداریم و آن ها همه چیز دارند
شاید ما پسمانده های زمین باشیم اما آن ها قلب های شان از سنگ است
آن ها در خوشی به دنیا می آیند تا عشق بورزند و به جنگ بروند
اما حتی ما فقرا، کرم های خاک ما هم می خواهیم زندگی بهتری داشته باشم
اما خداوند طرف کدام است؟ طرف دیوها
یا طرف آن ها که شب و روز دعا می کنند
عیسی ای که ما می پرستیم آیا همیشه ترجیح می داد
پادشاهان را با طلاهای شان بر ما کرم های فقیر؟
خدایا دنیا ظالمانه است اگر نتواند دو قلب را به یکدیگر پیوند دهد
من این قدر زشت و تو این همه زیبا چطورممکن است بتوانی مرا دوست داشته باشی؟
چه شب زیبایی ست
و من چه قدر تنها هستم
نمی خواهم بمیرم
می خواهم باز هم آواز بخوانم و برقصم و بخندم
نمی خواهم بمیرم
مردن
پیش از عشق ورزیدن
زیستن
برای آن که دوست می داری
دوست داشتنش
تا خود مرگ
مردن
در آرزوی زندگی
یک زندگی
بدون ممنوعیت
این زندگی کجاست؟
زیستن
بی تعلق به هیچ سرزمینی
حتی بدون خدایی
دوستت دارم ای زندگی
زیستن
برای آن که دوستش داری
دوست داشتنش
تا خود مرگ
مردن
در آرزوی زندگی
دنیای ما از هم جداست
یک روز به هم خواهیم پیوست
آه، چقدر دلم می خواهد این را باور داشته باشم
حتی اگر لازم باشد که زندگی ام را فدا کنم
این کار را خواهم کرد
برای تغییر دادن تاریخ
زیستن
برای آن که دوستش داری
دوست داشتنش
تا مرگ
مردن
در آرزوی زندگی
دوست داشتن
برای فدا کردن جان به زندگی
مردن
در آرزوی زندگی
در آرزوی زندگی.
پناه!
(پناه!) این حق از شما سلب می شود سربازان شاه، بیایید
(پناه!) به شما اجازه می دهم که وارد شوید، نترسید
(پناه!) به آن ها رحم نکنید من این حق را به شما می دهم
(پناه!) که زیر پا بگذارید
(پناه!) حق پناهندگی آنها را!
بیرون! جارو شان کنید
بیرون جارو شان کنید!
بیرون! بیرون!
بیرون! (ما بیگانگانیم)
متفرق شان کنید (بی هویت ها)
بیرون! (مردان و زنان ایم)
با شدّت! (ما فقط زنده ایم)
بیرون! (ای نوتردام، از تو درخواست می کنیم)
بیرون! (پناه! پناه!)
بیرون! (ما بیگانگانیم)
جارو شان کنید! (تبعیدی ها)
بیرون! (مردان و زنان)
استخوان های شان را بشکنید! (ما فقراییم)
بیرون!بیرون! (ای نوتردام، از تو تقاضا می کنیم)
(پناه! سر پناه!)
بیرون! (ما بیگانگانیم)
این جا را تمیز کنید! (بی هویت ها)
بیرون! (ما هیچیم)
با شدّت! (کمتر از هیچ)
بیرون! (ای نوتردام، از تو درخواست می کنیم)
بیرون! (پناه! پناه!)
بیرون! (ما بیگانگانیم)
این جا را تمیز کنید! (بی هویت ها)
بیرون! (ما آوارگانیم)
استخوان هایشان را بشکنید! (قانون شکنان)
بیرون! (ای نوتردام، از تو درخواست می کنیم)
بیرون! (پناه! پناه!)
بیرون! (ما بیگانگانیم)
این جا را تمیز کنید! (بی هویت ها)
بیرون! (هر کجا که برویم)
با شدّت! (ما بیگانگانیم)
بیرون! (ای نوتردام، از تو درخواست می کنیم)
بیرون! (پناه! پناه!)
اسمرالدا من دارم می میرم
خواهر کوچکم
تو به جای من زندگی کن
حرف مرا بشنو
تو اینجا بزرگ شدی
به اینجا تعلق داری
این را با صدای بلند فریاد بزن
به خاطر من اسمرالدا
ما بیگانگانیم
بی هویت ها
مردان و زنان ایم
ما فقط نفس می کشیم
آن ها بیش از هزار نفرند
پشت دروازه های شهر
و به زودی خواهند رسید به ده هزار
و سپس صد هزار نفر
جهان تغییر خواهد کرد
و در هم خواهد آمیخت
آن ها میلیون ها نفر خواهند بود
که از شما تقاضا خواهند کرد
پناه! پناه!
به نام شاه دادسرای پاریس
اعلام می کند:
اسمرالدا محکوم می شود
به اعدام به جرم جادوگری
و شما، تبعیدی ها
اخراج خواهید شد
جدا شده
رانده شده
پاکسازی شده
انکار شده
سلاخی شده
نابود شده
مردود شده
اخراج شده
تبعید شده
رانده شده
فرولو!
ارباب من، ناجی من
ای نماینده ی مسیح
تو قلبی در سینه داری
قلب
قلبی که می تواند دوست داشته باشد
قلبی که می تواند بگرید
قلبی که می تواند خون شود
قلبی که می تواند بکُشد
آنجا را نگاه کن
اسمرالدای زیبای تو!
نگاهش کن کازیمودو!
او همان جا می رقصید و آواز می خواند
این من بودم که او را به دست جلاد سپردم
چرا که او مرا نمی خواست
تو این کار را کردی! تو!
او خواهد مرد همچون عیسی بر صلیب
آنجا را نگاه کن!
جلاد منتظر اوست در میدان لا گرو
اسمرالدای تو
فردا صبح او را اعدام خواهند کرد
ها ها ها ها ... !
فرولو!
او را به من بده
او را به من پس بده
می خواهمش، او مال من است
فقط مال من است
اسمرالدای کوچک من
از پیش من نرو
با من بمان
سال ها بعد
پیدا خواهند کرد
استخوان های در هم آمیخته ی ما دو نفر را
و دنیا خواهد دانست که
کازیمودو چقدر اسمرالدا را دوست می داشت
و بالاخره او را در آغوش گرفت
بی نفس
اما پس از مرگ او به زندگی بازگشت
چرا که عشق هرگز نمی میرد
دیگر به این جسم نیازی ندارم
ای لاشخورها، همه اش برای شما!
اما مرگ چیزی ست که مرا به او پیوند داده است
مرگ نام ما را به هم پیوند داده است
بگذارید تا جانم پر بکشد
به دور از فلاکت این خاک
بگذارید عشق من مسیری برای روشنایی باشد
به روشنایی جهان هستی
برقص اسمرالدای من
بخوان اسمرالدای من
باز هم برای من برقص، عشق من
من خسته و تنهام
برقص اسمرالدای من
بخوان اسمرالدای من
من هم با تو می میرم
چرا که تا پای مرگ می خواهمت
برقص اسمرالدای من
بخوان اسمرالدای من
زندگی می گذرد
عشق هرگز نمی میرد اما می تواند ما را بکشد
برقص اسمرالدای من
بخوان اسمرالدای من
تا ماورای ماوراء
عشق
هرگز نمی میرد
برقص اسمرالدای من
بخوان اسمرالدای من
من تا ابد با تو خواهم بود
که مردن برای خاطر تو
مـــرگ نــــیــســت
زیرنویس از: تـارا ابـدالـی